کلمه  alone رو image google کردم و چند تا عکس برام باز شد . این به نظرم خیلی بیشتر به کلمه می اومد. بی نیاز به دیگری . تنهاست برای خودش برای ما ..

داشتن کلاه ایمنی گارانتی سلامتی شما نیست .

این نقاشی مربوط به دوره آغاز کوبیسم پیکاسو ست. تابلو به نام " دوشیزگان آویگنون " نام گذاری شده . در نوع خودش یکی از انقلابی ترین آثار پیکاسو بود . چون موج اول استفاده از عناصر هنر بدوی در هنر مدرن بود . صورت های این دوشیزگان شبیه صورتک های قبیله های بدوی آفریقاست. آویگنون محله روسپی نشین بارسلون در اسپانیاست و عنوان دوشیزگان آویگنون یک نوع عنوان طعنه آمیز و در عین حال با مفهوم است . نگاه کنید که چگونه خود را نشان میدهند چگونه خود را به دست آنچیزی که بعد ها در ادبیات فمینیستی نگاه خیره مردان خوانده شد سپرده اند . در کوبیسم میتوان بازگشت نقاشی را به خودش دید . "نقاشی نقاشیست " عکاسی و مجسمه سازی نیست . نقاشی یک صفحه دو بعدیست پس نباید سه بعدیش کرد . و پیکاسو آنچه را از این دوشیزگان میبیند "حقیقت آنچه را که میبیند " نه ظاهر دروغین آن را به نمایش میگذارد . هنر مدرن هنر زیبایی زدایی شده است . هنری که جهانی را که زشت است زیبا تصویر نمیکند . هنری که تکرار تصاویر روزمره نیست هنری که به قول فرمالیست های روس آشنایی زدایی میکند تا ذهن را در وضع جدید قرار دهد در نا آشناییست که انسان فکر میکند .اگر پیکاسو این دختران آنگونه که هر روز دیده میشوند میکشید هیچ چیز به ما اضافه نمیشد اما این نحو متفاوت دیدن آنها که حتی در نام تابلو هم اثر گذاشته موجب شد که این تابلو همیشه حرفی برای گفتن داشته باشد باعث شد تا ما انسان هایی را که همیشه عادت کرده بودیم به دید تحقیر نگاهشان کنیم (اگر نه منصفانه تر ) حداقل طور دیگری نگاهشان کنیم . خب دیگر چیزی نگویم . نگاهشان کنیم ..

بالا و پایین میشم ،

تلو تلو میخورم ،

کله پا هم میشم ،

زمین هم میخورم

اما تسلیم نمیشم !

من به همشون میخندم!!

من عاشقتم عاشقی!

پشت هر خواسته مان يك شهر ديوار بود . پشت آزادي ،ديوار بود . پشت پرواز ،ديوار بود . پشت هر پنجره مان ،ديوار بود. پشت آينده ،ديوار بود . راه حل فرارمان حتي ديوار-اگر صادقش نبود كاذب- بود !
پشت ويترين مغازه هامان هم امروز ديوارست !

اينجا ديوار ميفروشند . پنجره موجود نيست.

به قول عليرضا اين گفتگو واژه مدرنيه . او گفت ،تمام شد . حالا تو بگو . تعارض و جدل و سفسطه هم نيست يه بحث منطقيه .
دلم خيلي گفتگو ميخواد . البته از اون نوعي كه عليرضا ميگفت نه . گور باباي هرچي مدرنيسم و پست مدرنيسمه ! تعارف كه نداريم دلم يه گفتگوي گرم عاشقانه ميخواد . بگم و بيشتر از گفتنم بشنوم !

+تجربه هاي عكاسي من.

ه
م
ک
ن
و
ن
.
.
.

عمر درازی در پیش نیست . اما همین هم که هست خیلی درازه!

ه
م
ک
ن
و
ن
.
.
.

خواستم عكس بنويسم ! مثل اين رفيق ما مرتضی اما میخوام یه کار متفاوت بکنم !

سرگذشت یک میخ:

توی یه کارگاه آهنگری به دنیا اومدم وسط شعله های داغ یه کوره از قالب بیرون اومدم سرد شدم . یخ کردم و فولاد سرد و آبدیده شدم !
ساختنم تا محکم باشم ! بهم میگفتن پولاد ! میگفتن که نوک برنده ام هر دیواری رو سوراخ میکنه ! به همه چیز نفوذ میکنم و وقتی تو برم دیگه کنده نمیشم !

فروخته شدم . و تازه فهمیدم محکم بودنم به درد همه چیز و همه کس میخوره بجز خودم ! فهمیدم من یه "ابزارم" . هیچکس به خاطر علاقه وافرش به میخ اون رو نمیخره ! اگه کاری مهم تر نباشه میخ مهم نمیشه! هیچکس کلکسیون میخ درست نمیکنه !
فهمیدم نوک برنده من بزرگترین دشمن منه! همین نوک برنده ام باعث شد توی این تیکه ی آهن گیر بیافتم و تا عمر دارم اینجا پا بسته بمونم ...

و چکش!
میخ ها ساخته میشن تا تو سری بخورن . فرو برن . له بشن . گیر بیافتن . گیر کنن .  گیر بدن . خم بشن...
و توی گور تنگی که "خودشون درست کردن" تا نیمه دفن بشن ...
فراموش بشن...

ه
م
ک
ن
و
ن
.
.
.