به نام نامی دوست

بد ترین درد ها بود دردی         که از آن فارغ است هر مردی!

                                                                                  مهدی اخوان ثالث

   عرق سرد پیشانی بلند زن را پوشانده بود . مو های خرماییش روی پیشانیش ریخته بودند و کلافه اش میکردند ...مدام از درد به خود میپیچید و دست و پا می زد لباس هاش از عرق سرد خیس بودند مرگ رو  هر لحظه جلوی چشم هاش میدید و لگد های پسر بچه ای میخواست وجودش رو هزار پاره بکنه دوتا زن قوی دست هاش رو گرفته بودند تا تکون نخوره ملافه رو گاز میگرفت گاهی دهن باز میکرد و تا میتونست بلند جیغ میکشید ولی فاییده ای نداشت درد کم نمیشد .
   فقط چند قدم اون ور تر پشت دو تا در چند مرد و دو تا زن ایستاده بودند مردی نگران راه میرفت و پاهاش رو روی کاشی های قدیمی کف راهرو میکشید پرستاری مدام بهش نگاه میکرد و میگفت :هیس!!!!!ولی مرد آروم نداشت داشت پدر میشد و منتظر پسر خوشگلی بود از وقتی سونوگرافی نشون داده بود بچه پسره میخواست بال در بیاره آرزوی داشتن یه پسر کاکل زری رو داشت .
   زن از درد به حال بیهوشی بود بچه سر و ته شده بود زن داد میکشید دکتر و پرستارها یه لحظه آروم نداشتن .زن آرزوی مرگ میکرد درد تازه براش معنی شده بود ولی تنها چاره ای که داشت این بود که جیغ بکشه ...

یک و نیم  ساعت بعد بچه به دنیا اومده بود  و مادر و بچه هر دو خوب بودند ...زن به زندگی برگشته بود البته با یه بچه که باید تا سالها بزرگش میکرد ...مرد یه گوشه کز کرده بود و به زن و بچه نگاه نمیکرد ...سونوگرافی اشتباه کرده بود بچه دختر بود.مرد بلند شد هر طور شده بود میخواست روشنفکر بودن یه مهندس امروزی رو نشون بده ،بچه رو بغل کرد و آروم بوسید و با لبخندی تصنعی از زن پرسید :اسمش رو چی بذاریم؟
زن که مرد رو خوب میشناخت سرش رو گرداند و چشم هاش رو بست ...چند دقیقه بعد مرد ها و دو تا زن دور بچه و تخت زن حلقه زده بودن و در مورد قیافه در هم پیچیده نوزاد حرف میزدند ...زن تقریبا خواب بود ولی از حرف هاشون متوجه شده بود که دختر بچه شبیه باباشه...

در حالیکه کسی متوجه خواب بودند زن نبود ...

همکنون...