از آبان ۸۴ تا الان که وب نویس شدم هیچوقت علی رغم همه وجودم اینگونه ننوشتم در وبلاگ . نزدیک سه سال و نیم نوشتم اما طرف سیاست نرفتم !

هفته هایی که گذشت همه اش به بحث و جر های انتخاباتی و سیاسی گذشت. صدا هایی که از تحریم می گفتند و صدا هایی که از کروبی و جریان پیشروی روشنفکری می گفتند صدا هایی که از میر حسین گفتند موج یا به قول منتقدانش پوپولیسم سبز !

اما اتفاقی که افتاد آب سردی بود بر شوق و شور های ما و شب تیره ای برای پایان رویا هایمان . امروز احساس کردم چقدر درست بود حرفی که می گفت برای "ایرانی" جماعت حرف از جامعه مدنی و دموکراسی و حقوق بشر زدن جک است !

مردمی که به سیب زمینی رای میدهد،مردمی که ۱۲ سال (۲ خرداد ۷۶)سیر قهقرایی پیمود تا از خاتمی به محمود برسد! ملتی که به دولتش اجازه میدهد تا ده میلیون ده میلیون تقلب و تخلف انتخاباتی بکند . ملتی که...

زندگی می گذرد هر چند به قیمت انکار ما...

همکنون...