چرا آدم گاهی باید از سیر طبیعی فکر خودش خارج بشه؟ چرا باید فکر بکنه که چیزی جز اون چیزیه که هست ؟
شاید یادتون باشه چند ماه پیش یه پست گذاشتم اینجا  با عنوان بلاگر . ولی حذفش کردم یعنی ثبت موقتش کردم تا کسی نخوونتش. حالا میخوام بگم که تموم اون چیزی که توی اون پست نوشته بودم حقیقتی بود که اصرار دوستان باعث شد اشتباهی فکر کنم که واقعا من چیزی فراتر از یک بلاگر هم میتونم وجود داشته باشم !
نه وقتی یه دنیایی مثل همکنون... داشته باشی و یه وبلاگ که یکی از ارکان وجودت باشه . وقتی که فکر کنی که باید فقط عزیز ترین کست رو تو این دنیا به همکنون... راه بدی. باید باورت بشه که هیچ کس همکنون... رو باور نمیکنه !
و این تنهایی غریبیه که فقط یه بلاگر میتوونه درکش کنه . بلاگر آدمیه که خودش رو پشت چند تا صفحه الکترونیکی قایم میکنه تا بتوونه حرفی رو که هیچکس ازش نمیشنوه بزنه ! بلاگر آدم رونده ایه که باید یاد بگیره که دیده نشده . نبوده . نیست.
سهم یه بلاگر از دنیا خیلی کمتر ازونی که بلاگر بخواد فکر بکنه که میشه یه همسفر هم داشته باشه . بلاگر یه ئکله داره پر فکر پر ایده پر حرف اما "هیچکس" به ایده های یه بلاگر احترام نمیذاره .مجبوره که بیاد و توی دنیای مجازی بنویسه توی دنیایی که در واقع وجود نداره ، نیست.

سرنوشت یه بلاگر تنهایی ،سکوت ، فراموشیه . چون هیچکس باورش نکرده...

بلاگر.

الان میتونید بلاگر رو دو باره بخوونید .