روز پنجشنبه است و تازه از یه حموم آب سرد بیرون اومدم . بیستم خرداده ۸۹ . فردا جام جهانی شروع میشه-خودم میدونم که آیین افتتاحیه امشبه اما من اون رو دوست ندارم من خود فوتبال رو دوست دارم - جام جهانی ایکه یک دنیا خاطره درست میکنه و من رو یاد یک دنیا خاطره می اندازه . خاطراتی که خیلی شیرین بودن . و البته شاید آغاز دوران افول شادی های من . جام جهانی قبلی ایتالیا درگیر کالچو پولی بود و هیچکس تصور نمیکرد که بتوونه قهرمان بشه اما آتزوری این کار رو انجام داد و درست شب تولد من بهترین هدیه تولد عمرم رو به من داد ! شاید خوب نتونین درک بکنید که چقدر این جام جهانی ها و این مسابقه ها برای من مهم هستن . چهار سال پیش رویایی بود اما امسال... انگار همه چیز توی این چهار سال افت کرده حتی میلان ، حتی ایتالیا حتی تیم ملی خودمون که توی جام نیست . و من و زندگی من و اتفاقات زندگی من ... دلم خنده از ته دل میخواد و این روزا تنها چیزی که میتونه از ته دل بخندونتم قهرمانی دوباره ایتالیاست ... اگر یه نموره هم فوتبالی باشید میدونید که چقدر محاله امسال این اتفاق بیافته ...